Driftbuien
Onze dochter is anderhalf jaar oud. Ze kan soms erg driftig zijn en huilt dan lang door; ook als er niets meer aan de hand is. We hebben haar een paar keer op de gang gezet om 'af te koelen'. Dit werkte een keer. Maar laatst ging het fout. Ze huilde hartverscheurend en riep om papa en mama. Na een minuut of twee werd het te erg en deed mijn man de gangdeur open. Ze 'smeet' de deur zowat open en keek ontzettend angstig. Dat is wel het laatste wat we willen: haar bang maken. Graag willen we uw advies.
Beste ouders,
Het driftig worden is een teken dat uw dochtertje zich niet begrepen voelt. Zij reageert daarop met woede en huilt lang na. Daaruit leid ik af dat ze vaker in haar behoeften is gefrustreerd. Het is belangrijk te achterhalen waarin je tekortschoot in het begrijpen van haar. Het zijn namelijk de onvervulde behoeften van haar die tot de ‘driftbuien’ leiden.
Met het op de gang zetten straf je haar en geef je geen blijk van belangstelling voor de onderliggende oorzaak die tot de woede geleid heeft. Voor haar voelt het op de gang zetten als afgewezen worden. Je kind krijgt zo de boodschap mee dat de mensen van wie zij houdt en die zij hoort te vertrouwen haar pijn doen en ze krijgt een verkeerde voorstelling over wat liefde behoort te zijn. De enige manier die echt werkt is een liefdevolle begeleiding die het kind volledig respecteert.
Om je te helpen je kind op zo’n respectvolle en liefdevolle manier te bejegenen geef ik je hiervoor de volgende handvatten. Omdat ik niet precies weet wat de aanleiding geweest is dat je dochtertje zo woedend werd gebruik ik een fictieve gebeurtenis.
Het gaat erom dat je leert je te identificeren met wat je kind denkt en voelt.
Stap 1. Wat denkt mijn kind?
Janna: Er staat een potje met jam op tafel. Janna is nieuwsgierig en wil onderzoeken wat er in dat potje zit.
Moeder: mamma ziet dat Janna het potje heeft gepakt en neemt het zomaar uit haar handjes.
Stap 2. Wat voelt mijn kind?
Janna: Ze voelt zich afgewezen en niet begrepen. Ze heeft immers niets verkeerds gedaan? Ze wilde alleen maar weten wat er in dat potje zat. Ze reageert op het onbegrip met woede.
Moeder: Al denkende vraagt zij zich af waarom haar dochtertje toch zo boos reageert en ze realiseert zich ineens wat ze gedaan heeft. Ze heeft helemaal geen begrip aan de dag gelegd voor wat haar dochtertje wilde. Het hoort immers bij haar ontwikkeling nieuwsgierig te zijn en dingen te onderzoeken. Dat was moeder even uit het oog verloren, want toen zij zelf klein was heeft ook haar moeder dingen uit haar handen gepakt en haar boosheid bestraft.
Stap 3. Hoe te handelen?
Moeder: Och, lieverd, wat naar dat mamma je niet begrepen heeft hé en ze geeft haar dochtertje een dikke knuffel. Jij wilt alleen maar kijken wat er in het potje zit nietwaar? Kom, dan gaan we samen kijken wat er in dat potje zit.
Janna: ze voelt zich weer helemaal veilig nu mamma haar begrepen heeft en haar angst verdwijnt. Ook voelt ze door de knuffel van mamma en de toon van haar stem dat zij niets verkeerds gedaan heeft, maar dat het aan mamma lag. Ze voelt zich weer geliefd en gewaardeerd, maar dat was wel even in het geding.
Tot slot
Het allerbelangrijkste is dus dat je het kind begrijpt. Waarom het een woede aanval/driftbui heeft. Het kind laat ermee een diepe wanhoop en hulpeloosheid zien. Probeer je te herinneren wat er gebeurde net voor de woede uitbarsting om te begrijpen wat het kind tot de wanhoop bracht. Vervolgens laat je het kind met empathie weten dat je er weet van hebt en communiceert deze kennis met je kind.
Om empathie te krijgen kan het je helpen je te realiseren dat je met het kind, zonder het te beseffen, herhaalt wat jou vroeg in je leven zelf is overkomen. Je plaatst jezelf (onbewust) in de rol van je ouders uit je kindertijd. Het is heel belangrijk je hiervan bewust te zijn en te voelen wat dit met je deed.